Κριτικές Θεάτρου

Είδαμε τη παράσταση «Το Παγκάκι» στο Θέατρο «Τόπος Αλλού»

Βρεθήκαμε στο Θέατρο «Τόπος Αλλού» για να παρακολουθήσουμε «Το Παγκάκι» του Alexander Gelman σε σκηνοθεσία κι ερμηνεία του Γιώργου Κιμούλη

Οι δύο άγνωστοι που συναντιούνται σ’ ένα παγκάκι πόσο άγνωστοι είναι; Η επινόηση μιας άλλης ζωής είναι ένας τρόπος να ξεφύγουμε απ’ τη πραγματικότητα;

Ένας σημαντικός συγγραφέας της Ρωσίας, ο Alexander Gelman γράφει το 1983 ένα πανανθρώπινο έργο. Μεταφράστηκε και παίχτηκε σε πολλές γλώσσες.


Η σκηνοθεσία και η ερμηνεία του Γιώργου Κιμούλη στο Τόπος Αλλού μας έπεισε ότι μας αφορά άμεσα. Δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις. Έτσι αρχίζει και τελειώνει η ιστορία. «Δύσκολα ε;». Το μαζί και το μόνοι κάποιες φορές πάνε χέρι χέρι. Ο χρόνος και η συνήθεια ασχημαίνουν τους ανθρώπους. Ο φόβος της μοναξιάς κυριαρχεί. Τα ψέματα που θέλουμε να λέμε για τη ζωή μας είναι για να τη παρουσιάζουμε όπως θα θέλαμε να είναι. Διαφορετικά. Έχουμε ανάγκη να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.

Η εμπιστοσύνη και η ικανότητα να αγαπήσουμε. Πόσα διαχρονικά θέματα δε θίγονται σ’ αυτό το κείμενο και πόσο άμεσα περνάνε στον θεατή χτυπώντας ένα καμπανάκι. Ο Γιώργος Κιμούλης έχει το ταλέντο και τη τέχνη να σε αγγίζει τόσο φυσικά, ανεπαίσθητα σχεδόν σα να βρίσκεται δίπλα σου. Σου μιλάει. Η Φωτεινή Μπαξεβάνη, ισότιμη συμπαίκτρια ξετυλίγει το κουβάρι μιας γυναίκας με πολλές εναλλαγές συναισθημάτων, που έχει προδοθεί, που φοβάται, που έχει μείνει μόνη, που λέει κι εκείνη ψέματα για να νιώσει καλύτερα. Που επιθυμεί και συνάμα αναζητά την αλήθεια στους άλλους.

Τόπος ένα πάρκο. Αντικείμενο δράσης ένα παγκάκι. Μια συνομιλία που καλύπτει το εύρος μιας ζωής. Πόσος χρόνος χρειάζεται για να γνωρίσουμε κάποιον; Αναζητάμε έναν σύντροφο, θέλουμε ν’ αφήσουμε τη παλιά μα ζωή αλλά να εξασφαλίσουμε κι ένα μέλλον. Όμως και η ηλικία είναι ένας παράγοντας πραγματικότητας. Πόσο εφικτό είναι να ονειρεύεσαι; Άραγε οι άλλοι αδιαφορούν όντως για τις ανάγκες μας ή εμείς δε τις εκφράζουμε; Λέμε τα θέλω μας; Ζητάμε απλά πράγματα; Τολμάμε να μοιραστούμε σκέψεις; Κι αυτή η οικογενειακή ζωή πόσο τακτοποιημένη είναι; Ανύπαρκτες σχέσεις και άνθρωποι αναγκασμένοι να διατηρούν μια εικόνα για τη κοινωνία. Δυστυχία. Φθορά. Ιστορίες σημαντικές και ασήμαντες που καταγράφονται σαν εμπειρίες σηματοδοτούν μια αναγέννηση που έχει αργήσει.

Άντρες που υπόσχονται μεγάλα λόγια. Γυναίκες που έχουν ανάγκη να πιστέψουν και δεν αγαπήθηκαν όπως τους άξιζε. Που στο τέλος μπορεί να παρακαλέσουν για μια νύχτα. Μια πόλη που σε πνίγει με τη βρωμιά της, την αυθαιρεσία και τη διαφθορά. Θέλεις να νιώσεις ασφάλεια, ότι έχεις μια σανίδα σωτηρίας ή είναι απλά επιβεβαίωση; Και κείνο το κλειδί της άλλης ζωής το πετάς στα σκουπίδια; Καμία υπόσχεση από δω και μπρος. Ελευθερία και κτητικότητα δε πάνε μαζί.

 Αφορμές και αιτίες για καινούριες γνωριμίες. Φαντασία να ξεφύγεις απ’ αυτό που είσαι. Το χιούμορ αστείρευτο και στις πιο λιτές στιγμές του. Απολαυστική πραγματικότητα σε μια παράσταση επί της ουσίας. Ένας τόπος εδώ ή αλλού που μας αφορά. Σε όποια πόλη ή χώρα τα προβλήματα του ανθρώπου είναι πανομοιότυπα.

«Το παγκάκι» σε μετάφραση Νίκου Καμτσή εδώ και τώρα.

Διαβάστε λεπτομέρειες για τη παράσταση πατώντας ΕΔΩ