e-Stage.gr

Η Μουσική και όχι μόνο… στο διαδίκτυο

Flash Back

Flash back #652 – Τα δειλινά (Βίκυ Μοσχολιού)

Θα μελαγχολήσουμε λίγο σήμερα γυρνώντας τη μηχανή του χρόνου στο 1965. Σε κάποια παλιά δειλινά που μια φωνή ψιθυρίζει πως κάποιος δε θα γυρίσει πια. Έρχεται η δωρική Βίκυ Μοσχολιού στην πρώτη εκτέλεση σε στίχους Χαράλαμπου Βασιλειάδη και μουσική Γιώργου Ζαμπέτα.

Η χαρακτηριστική γυναικεία ελληνική φωνή συναντήθηκε με τον Ζαμπέτα για πρώτη φορά το 1964. Η συνεργασία τους κράτησε περίπου τέσσερα χρόνια και μας χάρισαν πολλές επιτυχίες. Τα δειλινά είναι από τις πιο διαχρονικές και μεγάλες στιγμές της καριέρας της. Το τραγούδι αγαπήθηκε τόσο, ώστε έδωσε το όνομά του σε νυχτερινό κέντρο της εποχής. Μοσχολιού – Ζαμπέτας «Τα δειλινά» και αν τα σύννεφα σκεπάσαν τη καρδιά, δε θα σβήσουν απ’ τα χείλη τα τραγούδια. Θα μείνει η ανάμνηση και η αγάπη.

Ένας άνθρωπος που φεύγει είναι πάντα μια απώλεια. Θα αντιλαλούν τα βήματά του στους μεγάλους δρόμους που θα περπατάς. Θα τον αναζητάς με το βλέμμα σου. Θα νομίζεις πως είναι πίσω σου ή μπροστά σου. Μα θα είναι μέσα σου. Θα φυτρώνει το χορτάρι, θα σωπαίνουν τα πουλιά, μα ο πόνος θα βρει γιατρειά.

«Έφυγες και πήγες μακριά,
σύννεφα σκεπάσαν την καρδιά,
σβήσαν απ’ τα χείλη τα τραγούδια,
γύρω μαραθήκαν τα λουλούδια.
Και τα δειλινά
μια φωνή μου ψιθυρίζει
μυστικά
δε θα γυρίσεις πια.

Στους μεγάλους δρόμους περπατώ,
με το βλέμμα μου σ’ αναζητώ,
λες κι αντιλαλούν τα βήματά σου
και ο πόνος με τραβάει κοντά σου.
Και τα δειλινά
μια φωνή μου ψιθυρίζει
μυστικά
δε θα γυρίσεις πια.

Στα κλαδιά σωπαίνουν τα πουλιά,
έρημη η παλιά μας η φωλιά,
φύτρωσε στην πόρτα μας χορτάρι,
απ’ τα χέρια μου σ’ έχουνε πάρει.
Μα τα δειλινά
μια φωνή μου ψιθυρίζει
μυστικά
δε θα γυρίσεις πια.»

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=LbZYyTWjvbc&width=800&height=450[/embedyt]

Σου άρεσε αυτό που διάβασες; Χάρισε μας το like σου!