Ρεπορτάζ

Μια βραδιά με τον Αλκίνοο… όνειρο ήτανε!

        Ήταν βράδυ Τετάρτης όταν πήγα στο Θέατρο Βράχων να ακούσω τον Αλκίνοο. 

        Όταν κανείς σκέφτεται τον Ιωαννίδη, αμέσως του έρχεται στο μυαλό η μελωδική του φωνή και η γλυκιά του κιθάρα. Το κλίμα μαγικό και η ίδια βραδιά επίσης, στολισμένη με τους ήχους του… Όταν ανέβηκε στην σκηνή, εκείνη γέμισε και όλος ο κόσμος έγινε μια παρέα που σιγοτραγουδούσε τα τραγούδια του. Ξεκίνησε ερμηνεύοντας ένα τραγούδι στη μνήμη του Παύλου Φύσσα και μας έκανε όλους να ανατριχιάσουμε… Όνειρο Ήτανε, Ζήνωνος, Ένας κόσμος που αλλάζει, Καθρέφτης να σε ταξιδεύουν! 
        Δεν θα μπορούσα φυσικά να μην αναφερθώ στους μουσικούς του. Πρώτ' απ' όλα ο Αλκίνοος στη μέση, στο ίδιο επίπεδο με τους μουσικούς του. όχι πιο μπροστά. Δεξιά του ο Δημήτρης Τσεκούρας (κοντραμπάσο) και ο Φώτης Σιώτας (βιολί, βιόλα), αριστερά του ο Μανόλης Πάππος (μπουζούκι, λαούτο) και ο Γιώργος Καλούδης (τσέλο – κρητική λύρα). Όλοι μαζί ήταν σαν μπάντα δεμένη, που πραγματικά παίζει μαζί χρόνια…
        Ο Αλκίνοος μας επιφύλαξε όμως και μια μικρή έκπληξη, αφού ερμήνευσε και Μάνο Λοϊζο. Τα είπε όλα και εμείς χαθήκαμε στους ήχους του. Είπε όμως και τραγούδια δικά του, αρκετά από τον τελευταίο του δίσκο (Μικρή Βαλίτσα), αλλά και άλλων γνωστών συνθετών, όπως: Διότι δε συνεμορφώθην (Μίκης Θεοδωράκης), Ζηλεύει η νύχτα (Ορφέας Περίδης) και Τα ζηλιάρικά σου μάτια (Μάρκος Βαμβακάρης).
        Το κανονικό πρόγραμμα της συναυλίας έληξε κατά τις 23.30, όμως μετά ο κόσμος επέμενε και ήθελε τον Αλκίνοο να ξαναβγεί στη σκηνή. Και αυτό έκανε για ένα μισάωρο ακόμα… Τότε αναφέρθηκε στη μεγάλη συγκέντρωση που έγινε στο Σύνταγμα και στο τέλος αφιέρωσε στην κυβέρνηση και τους ψηφοφόρους, τον «Μέρμηγκα» του Μάνου Λοΐζου.
        Ήταν άλλη μια υπέροχη βραδιά που μάς χάρισε ο αγαπημένος Αλκίνοος με τους μουσικούς του.


{gallery}reviews/ioannidis-vraxwn{/gallery}

Σου άρεσε αυτό που διάβασες; Χάρισε μας το like σου!