Μίλτος Πασχαλίδης: 20 χρόνια, μια μεγάλη γιορτή!

Share on facebook
Share on twitter
Share on google
Share on email
images_joomlart_article_ccbca3752adf58a776d876d7a7de9edc

  Είναι μεγάλη η ιστορία της ελληνικής «έντεχνης» μουσικής σκηνής τελικά. Μία ιστορία μέσα στην οποία βρέθηκα χωμένος μέσα ξαφνικά. Σαν να με βούτηξε ένα χέρι, ένα ωραίο πρωί, και μου είπε: "Κάτσε και μάθε".

Μία ιστορία την οποία άργησα να κατανοήσω καλά, και λόγω της ξένης μου προέλευσης, άρα και γλώσσας, αλλά και των μουσικών μου προτιμήσεων, ως μικρό παιδί, οι οποίες με οδηγούσαν περισσότερο προς τον ξένο ήχο και στίχο και ύφος.
  "Μα γιατί, εδώ δεν τα λέμε καλά; Εδώ δεν βγάζουμε ωραία μουσική, φίλε συμμορίτη;" θα ρωτάει κάποιος. Ναι μωρέ παιδιά, καλά τα λέτε και καλύτερα τα κατέχετε. Εγώ όμως ασχολήθηκα με άλλα. Δικό μου το "λάθος", και υπογραμμίζω με εισαγωγικά. Σήμερα λοιπόν που βρίσκομαι με ένα διαδικτυακό περιοδικό στα χέρια, ξαφνικά κατάλαβα ότι έχω να μάθω ακόμα πολλά. Ένα από αυτά είναι ότι, όλοι αυτοί οι μεγάλοι τραγουδιστές που κατά καιρούς περάσανε από τις μεγάλες σκηνές, από τις οθόνες των τηλεοράσεων μας, από τα στερεοφωνικά μας, έχουν κάτι κοινό. Ονόματα όπως ο Θηβαίος, ο Μαχαιρίτσας, ο Στόκας, ο Πλιάτσικας, ο ίδιος ο Παπακωνσταντίνου, ακόμα και ο Μικρούτσικος και πολλοί άλλοι, έχουν κάτι που τους συνδέει. Κάτι που άξιζε μετά από 20 ολόκληρα χρόνια να τους ανεβάσει στην ίδια σκηνή. Η μάλλον, "κάποιος". Κάποιος ο οποίος ταρακούνησε τόσο πολύ τα νερά, ώστε κατάφερε δύο συνεχόμενα sold out. Κάποιος που απαντάει στο όνομα "Μίλτος Πασχαλίδης".
  Αυτό, λοιπόν, που ζήσαμε την Κυριακή στο θέατρο Βράχων ήταν πράγματι μοναδικό. Τόσοι πολλοί καλλιτέχνες μαζεμένοι, για να γιορτάσουν τον Μίλτο, σα να είναι κάποιος που τους συνδέει όλους, μια κοινή αναφορά, ένας αγαπημένος σε όλους συνάδελφος. Μια μεγάλη γιορτή που ευχόμασταν να μην τελειώσει γρήγορα!

  20 χρόνια καριέρα, 20 χρόνια τραγούδια, 20 χρόνια μουσική. Από το λαϊκό στο έντεχνο, από το ζεϊμπέκικο στο καθαρό ροκ, μία ιστορία που μοιράζεται μόνο με τραγούδια. Τα πιο όμορφα τραγούδια που έχουν περάσει ποτέ μέσα από τα τρανζιστοράκια μας, ακόμα και μέσα από τα φλασάκια μας. Τραγούδια μέσα από τα οποία ερωτευθήκαμε, στεναχωρηθήκαμε, κλάψαμε και ζήσαμε. Τραγούδια που έχουν επηρεάσει πολλούς από εμάς, μας έχουν σημαδέψει με τους στίχους και τις μελωδίες τους!!!
 

 

  Να πω την αμαρτία μου, όταν μου ανακοίνωσαν πως θα πάω στα είκοσι χρόνια του Μιλτου Πασχαλίδη, δεν το πίστευα. Έχω μάθει να μην ενθουσιάζομαι για κάτι, που μέχρι και την τελευταία στιγμή μπορεί να ακυρωθεί! Με αυτό το σκεπτικό έφτασα έξω από το Θέατρο Βράχων. Με αυτό το σκεπτικό συνάντησα τους συνεργάτες μου. Με αυτό το σκεπτικό πέρασα την είσοδο. Και με αυτό το σκεπτικό ήμουν μέχρι την ώρα που τον άκουσα να καλωσορίζει 7.000 άτομα για δεύτερη φορά, μέσα σε δύο μέρες. Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι πρόκειται να ζήσω κάτι ξεχωριστό.
  Μια βραδιά που ήταν αφιερωμένη σε αυτόν τον γίγαντα, για τα είκοσι χρόνια της μουσικής του προσφοράς και καριέρας. Μια βραδιά η οποία περιείχε ξεχωριστά τραγούδια από ξεχωριστούς ανθρώπους, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Χρήστο Θηβαίο, τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Νότη Μαυρουδή, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, τον Φίλιππο Πλιάτσικα, τον Μπάμπη Στόκα, την Γιώτα Νέγκα, τον Σπύρο Γραμμένο, την Μιρέλλα Πάχου και άλλους, για να ερμηνεύσουν τις κορυφαίες στιγμές μιας 20ετούς δισκογραφικής πορείας, γεμάτης σπουδαίων τραγουδιών.
 

  Ακούστηκαν τραγούδια που έχουν ερμηνεύσει οι ίδιοι αλλά και φίλοι  καλλιτέχνες που δεν είναι πια εν ζωή, όπως ο Δημήτρης Μητροπάνος και  ο Σάκης Μπουλάς, ο Μάνος Λοΐζος , ο Άλκης Αλκαίος με τους στίχους του και ο Μάριος Τόκας με τις μουσικές του. Ακούσαμε το αξέχαστο "Φλασάκι", τον ύμνο του ζεϊμπέκικου "Ρόζα", το μαγικό "Πρωινό Τσιγάρο" και πολλά ακόμα που μας ταξίδεψαν.
  Ίσως φανεί παράξενο, αλλά αυτό που είδα και παρατήρησα, δεν ήταν μόνο τους μουσικούς, τους ερμηνευτές εκεί και τα τραγούδια τους. Ήταν το συνολικό κλίμα και η διάχυτη, ζεστή συμπεριφορά τους. Ίσως ήταν και η  κουβέντα του Μίλτου, που είχε αναφέρει όταν διοργάνωσαν όλο αυτό «τα χρόνια, από μόνα τους, ίσως και να μην έχουν σημασία. Σημασία έχει με ποιους τα μοιράζεσαι».
  Όλοι όσοι παραβρέθηκαν και ανέβηκαν στην σκηνή, δεν το έκαναν για να κερδίσουν τον κόσμο, ούτε για να διαφημιστούν οι ίδιοι την επόμενη μέρα, ήταν εμφανές. Το έκαναν γιατί θέλησαν να γιορτάσουν είκοσι χρόνια φιλίας. Μια λέξη που η έννοια και ο ορισμός της σημαίνουν πολλά για τους ανθρώπους, και το  κύριο χαρακτηριστικό της αφορά την αμοιβαία «πλατωνική» αγάπη, την αφοσίωση και την κατανόηση, χωρίς να κρύβεται κάπου  ιδιοτελές συμφέρον, κίνητρο ή περίεργος στόχος. Είναι να εμπιστεύεται ο ένας τον άλλον, και να είναι ειλικρινείς μεταξύ τους. Αυτό ήταν το πιο υπέροχο εκείνη την βραδιά. Η αύρα της φιλίας που έβγαινε από κάθε στίχο, μελωδία, τραγούδι, βλέμμα που υπήρχε και αιωρούνταν στην ατμόσφαιρα και κατέκλυζε κι εμάς που γιορτάζαμε μαζί τους από κάτω.

 

 

  Μια νύχτα, μάλλον δύο, για είκοσι χρόνια που πέρασαν, για είκοσι χρόνια που στις τρεις ώρες της συναυλίας αποδείχτηκε φανερά πόσο ομόρφυναν τις νύχτες και τις μέρες μας, τους καημούς και τους έρωτες μας, τα όνειρα και τις ζωές μας, μέσα από τόσα πολλά και εκλεκτά τραγούδια, και θα συνεχίσουν να το κάνουν! Και θα συνεχίσει να το κάνει και ο Μίλτος και με νέα ισάξια τραγούδια, είμαστε σίγουροι, κι ευχόμαστε να μας χαρίσει ακόμα 20 και παραπάνω δημιουργικά χρόνια, βαδίζοντας στο πλάι μας.


{gallery}reviews/20_chronia_paschalidis{/gallery}

#Tags:

Αν σας άρεσε αυτό που διαβάσατε, χαρίστε μας το like σας

Latest...

Δείτε πριν φύγετε

«Δεν τρέχει τίποτα» από τον Χρίστο Αντωνιάδη: Η νέα του δυναμική ερωτική μπαλάντα με την υπογραφή της Ελένης Γιαννατσούλια (βιντεοκλίπ)

Ως άξιος εκπρόσωπος και υποστηρικτής, του καλού και αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού, ο Χρίστος Αντωνιάδης, μετά και την τεράστια επιτυχία, του «Πέσαν οι Γέφυρες», επιστρέφει δισκογραφικά,