e-Stage.gr

Η Μουσική και όχι μόνο… στο διαδίκτυο

Συνεντεύξεις

Δημήτρης Αϊβαλιώτης: Το μυστικό είναι να δημιουργήσεις ένα ταξίδι και να μπορέσεις να πάρεις τον κόσμο μαζί σου

Κανονίζοντας την συνέντευξη με τον Δημήτρη Αιβαλιώτη, το πρώτο πράγμα που με εντυπωσίασε, ήταν η φωνή του, ακόμη κι αν ήταν μέσω τηλεφώνου, και ο άμεσος τρόπος που μου μίλησε.

Συνήθως θέλω να κρατάω τους τύπους και μια απόσταση, ειδικά με ανθρώπους που δεν ανήκουν στο στενό φιλικό μου περιβάλλον αλλά πραγματικά για κάποιον λόγο από εκείνον δεν με ενόχλησε καθόλου η τόση οικειότητα, απεναντίας ήρθε από μόνο του σαν κάτι φυσικό. Δώσαμε ραντεβού στον σταθμό του μετρό στο μοναστηράκι. Το δεύτερο πράγμα που με εντυπωσίασε, όταν έψαχνα πληροφορίες για εκείνον ήταν πως πρόκειται για έναν καλλιτέχνη που λατρεύει να τσαλακώνει τον εαυτό του και δίνεται ολοκληρωτικά σε ότι κάνει. Ότι κάνει, το κάνει με πάθος και αυτό φαίνεται σε κάθε του δουλειά. Αυτή είναι και η αυθεντικότητά του. Οι πρώτες φράσεις που ανταλλάξαμε ψάχνοντας ένα καφέ για να στεγάσουμε την συνέντευξή μας ήταν «Να ξέρεις πως έχω έρθει αδιάβαστη στην συνέντευξή μας, χωρίς ερωτήσεις. Δεν κατάφερα να βρω πολλά πράγματα για σένα» για να πάρω την απάντηση «Είμαι Τοξότης με Ζυγό και μιλάω πολύ» Ορθά και κοφτά. Και κάπου εκεί άρχισα να είμαι ευγνώμων και περήφανη για όλες τις αστρολογικές γνώσεις που έχω περισυλλέξει όλα αυτά τα χρόνια και δεν διαψεύστηκα. Ακολούθησε μια συζήτηση τόσο ευχάριστη που δεν καταλάβαμε για πότε νύχτωσε. Σαν να μην ήταν συνέντευξη. Σαν να τα έλεγα με έναν φίλο που είχαμε να βρεθούμε καιρό.

Το πρώτο που θέλω να σε ρωτήσω είναι πως είσαι ένας άνθρωπος πολυτάλαντος. Ηθοποιός, μουσικός, τραγουδιστής, χορευτής… Πόσο δύσκολο είναι να ασχολείσαι με όλα τα είδη του χώρου ταυτόχρονα;

Αν με ρωτήσεις, πρώτα θα δηλώσω μουσικός. Η μουσική ήταν αυτή που μπήκε πρώτα στην ζωή μου, από την νηπιακή κιόλας ηλικία, όταν οι γονείς μου μού έκαναν δώρο ένα ακορντεόν κι έτσι ανακαλύψαμε πως έχω μια κλίση στην μουσική. Επειδή το ακορντεόν όμως δεν είχε κάποιο αναγνωρισμένο πτυχίο, τότε τουλάχιστον, ακολούθησα το δρόμο του πιάνο, όπου έφτασα στο δίπλωμα, που είναι το ανώτερο πτυχίο. Από κει και πέρα σπούδασα ηθοποιός αλλά και μιούζικαλ, στην σχολή της Σίας Κοσκινά, όπου είναι μοναδική στο είδος της στην Ελλάδα. Μέσα από τον κορμό των μαθημάτων του μιούζικαλ διδάχτηκα τον χορό, εννοώ, δεν έχω κάνει κάτι πιο εξειδικευμένο πάνω σε αυτό. Τώρα, το αν είναι δύσκολο, νομίζω πως αν το αγαπάς, τίποτα δεν είναι δύσκολο, κι εγώ αγαπάω πολύ περισσότερο το μιούζικαλ όπου τα συνδυάζει όλα αυτά.

Θέλω να μου πεις για την αλληλεπίδραση που υπάρχει με το κοινό σε μια παράσταση.

Αυτό, πραγματικά είναι μια μαγεία. Είναι το ζητούμενο νομίζω για κάθε καλλιτέχνη. Όσο κι αν αγαπάς αυτό που κάνεις, όσο κι αν έχεις ένα α κοινό που μπορεί να σε ακολουθεί, το μυστικό είναι να δημιουργήσεις μια ατμόσφαιρα, ένα ταξίδι, να μπορέσεις να τους πάρεις μαζί σου. Ο κόσμος θέλει να περάσει καλά με αυτό που θα παρακολουθήσει. Όχι να είσαι δήθεν πάνω στην σκηνή. Αυτό είναι κάτι που εύκολα το αντιλαμβάνεται ο κόσμος και επειδή μετράω αρκετά χρόνια στον χώρο, και έζησα και την εμπορική νύχτα, τα μπουζούκια που λέμε αν και δεν ήταν αυτή η σκηνή που ήθελα να ακολουθήσω, έχω παρατηρήσει πως και ο κόσμος είναι πιο απλός τώρα. Θέλω να πω, δεν υπάρχει αυτή η «μανία» να στολιστώ με κάτι ιδιαίτερο για να πάω να παρακολουθήσω τον τάδε η την τάδε.

Έχουν αλλάξει οι απαιτήσεις του κοινού τα τελευταία χρόνια;

Νομίζω πως ναι και είμαι πολύ χαρούμενος που ζω αυτήν την  τώρα εποχή. Εννοώ πως είναι πιο απλά τα πράγματα τώρα και έχουμε πετάξει τις «μάσκες» που φορούσαμε κάποτε. Ένα παράδειγμα αυτό που ανέφερα πριν, το νόημα είναι να περάσει καλά ο κόσμος και όχι το δήθεν που εμφανιζόταν παλαιότερα σε μια σκηνή τόσο από άποψη καλλιτεχνών αλλά και κόσμου. Έχουν πέσει λίγο οι «ταμπέλες» οι οποίες δεν μου αρέσουν καθόλου ειδικά στην μουσική. Δεν υπάρχουν έντεχνα ή «άτεχνα» τραγούδια να το πούμε έτσι. Όλα γράφονται με τέχνη, είτε είναι κάτι που τραγουδάει η Άννα Βίσση ή ο Νίκος Βέρτης ή η Γιώτα Νέγκα. Όλα γίνονται με τέχνη λοιπόν. Ίσως, υπάρχει μια διαφορά στον στίχο, υπάρχουν πιο «εύπεμπτοι» στίχοι και λίγο πιο φιλοσοφημένοι ανά σκηνή. Αυτό που έχω παρατηρήσει γενικά όμως είναι ένα Flash Back που έχει γίνει και πάμε μουσικά προς τα πίσω. Θέλω να πω πως το κοινό έχει αρχίσει να ζητά και να διασκεδάζει με μουσική της εποχής του Βαμβακάρη και του Τσιτσάνη, κι έχω κι εγώ εντάξει στο πρόγραμμά μου τέτοια τραγούδια. Ο κόσμος πραγματικά γλεντάει με αυτά τα τραγούδια και βλέπεις πως γίνονται όλοι μια παρέα ακόμη κι ας μην γνωρίζονται.

Γιατί πιστεύεις πως γίνεται αυτό; Σε τι οφείλεται αυτό το Flash Back ;

Γιατί τότε γράφονταν σπουδαία πράγματα και μένανε στην ψυχή και στην καρδιά μας. Είναι και ένα κομμάτι της παιδικότητάς μας αν θες, μεγαλώσαμε κι εμείς με αυτά τα τραγούδια και είναι και σημαντικό και για την νέα γενιά, για τα παιδιά που είναι τώρα 20 χρονών και ψάχνονται, είναι πολύ όμορφο να μαθαίνουν αυτήν την μουσική ιστορία και θα δεις πως την ακολουθούν και αυτοί τόσο ως μουσικοί αλλά και ως κοινό. Η εποχή που έβγαιναν αυτά τα τραγούδια ήταν μια εποχή αυθεντικότητας και αυτό είναι κάτι που ξεχωρίζει.

Κάθε καλλιτέχνης αναφέρει πως κάθε του δουλειά είναι σαν παιδί του, και σίγουρα ένας γονιός δεν ξεχωρίζει τα παιδιά του. Μέσα από τα χρόνια που έχεις στον χώρο, εσύ μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιες δουλειές η συνεργασίες που έχεις κάνει;

Κοίτα αν και είμαι αρκετά χρόνια στον χώρο, δισκογραφικά είμαι πολύ φρέσκος. Έχει ήδη κυκλοφορήσει μόνο ένα single, η «5η εποχή» όπου είναι σε στίχους και μουσική της Μυρσίνης Δόξα, ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι όπου μιλάει και για την εποχή που διανύουμε. Τώρα είναι στα σκαριά ένα δεύτερο single που θα βγει σε λίγες μέρες, είναι μια διασκευή του τραγουδιού της Γιώτας Νέγκα, σε στίχους και μουσική του Παναγιώτη Καλατζόπουλου,  το «Με τα μάτια κλειστά» όπου το έχουμε αλλάξει αρκετά, έχει γίνει λίγο πιο mainstream και λίγο πιο «σκοτεινό» από άποψη δικής μου ερμηνείας. Το οποίο βέβαια είναι ένα αντρικό κομμάτι, έχει γραφτεί για άντρα, αλλά η τότε συνεργασία, όταν βγήκε το κομμάτι, δεν ευδοκίμησε κι έτσι το είπε η Γιώτα Νέγκα. Την είχε πει αυτήν την ιστορία και η ίδια όταν εμφανιζόταν στο “Passport – Κεραμεικός” με την παράσταση «Φύλλο Αντρικό» όπου έλεγε μόνο αντρικά τραγούδια και είχε εντάξει στο πρόγραμμά της και αυτό το τραγούδι παρόλο που είναι δικό της.

Θα έκανες κάτι ανάλογο κι εσύ; Να χτίσεις μια παράσταση πάνω σε μια συγκεκριμένη θεματολογία;

Ναι θα ήθελα πολύ να κάνω κάτι τέτοιο. Γενικά στο πρόγραμμά μου λέω και γυναικεία τραγούδια, τραγούδια που έχω αγαπήσει είτε σαν μουσική είτε σαν στίχο. Οπότε ήδη υπάρχουν. Βέβαια είναι ένα concept που ήδη έχει γίνει από άλλους καλλιτέχνες. Υπάρχει και ένα αφιέρωμα που θα ήθελα να κάνω σε μια από τις επόμενες παραστάσεις μου αλλά είναι ακόμη σε πρώιμο στάδιο. Γενικά μου αρέσουν τα αφιερώματα. Παλαιότερα είχα κάνει ένα αφιέρωμα στον Χατζηδάκι, αυτήν την τεράστια μορφή, όπου ήταν σε σκηνοθεσία της Μυρσίνης Δόξα, και ήταν τιμή μου να συμμετέχω σε αυτό.

Αυτό που παρατήρησα όταν έψαχνα πληροφορίες για σένα είναι πως είσαι ένας καλλιτέχνης που του αρέσει να τσαλακώνει τον εαυτό του πολύ, επί σκηνής.

Ναι το λατρεύω να το κάνω αυτό! Όχι μόνο επί σκηνής αλλά ακόμη και μέσα στην καθημερινότητά μου. Είμαι Τοξότης με Ζυγό, για όσους ασχολούνται (μεσολαβούν αρκετά γέλια και από τους δύο) οπότε όπως καταλαβαίνεις είναι αδύνατον να μείνω ήσυχος. Πάνω στην σκηνή βγάζω τον εαυτό μου σε όλες τις διαστάσεις έτσι θα υπάρχουν και οι στιγμές της διασκέδασης, του σκεπτικισμού, της συγκίνησης, αλλά ακόμη και της παρωδίας ! Αυτό είμαι εγώ, οπότε δεν θα μπορούσα να παρουσιάσω κάτι διαφορετικό πάνω στην σκηνή.

Καταλαβαίνω πόσο γοητευτικό είναι να το κάνεις αυτό, να τσαλακώνεις την εικόνα σου, αλλά δεν περιέχει κι ένα μεγάλο ρίσκο; Ως προς την εικόνα που θέλεις να δημιουργήσεις;

Ναι έχει ένα ρίσκο, αλλά αν δεν ρισκάρεις κιόλας… Το θέμα είναι να μην είναι στημένο αυτό που γίνεται. Μια γυναίκα, που της βγάζω πραγματικά το καπέλο με τον τρόπου που τσαλακώνει τον εαυτό της, είναι η Μαρίζα Ρίζου. Αυτή η γυναίκα είναι πραγματικά μοναδική. Θα βγει να τραγουδήσει ξυπόλυτη, μπορεί να βγει χωρίς μακιγιάζ, να ασχοληθεί με έναν άνθρωπο και να τον πειράζει σαν να μην υπάρχει αύριο… μπορεί να κάνει χίλια δυο πράγματα, ότι μπορείς να φανταστείς! Αυτή λοιπόν είναι και η αυθεντικότητά της, αυτή είναι η Μαρίζα και αυτό είναι που αγαπά ο κόσμος. Γιατί τον φέρνει σε μια αμεσότητα με τον καλλιτέχνη. Την ζητάει ο κόσμος αυτήν την αμεσότητα γιατί συμμετέχει και αυτός και ξεφεύγει από το στημένο που λέγαμε πιο πριν.

Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα στην μουσική, στην πάροδο των χρόνων;

Πάρα πολύ. Η μεγαλύτερη αλλαγή φυσικά είναι πως πια δεν υπάρχουν δισκογραφικές αλλά υπάρχει το internet. Όλα γίνονται πλέον διαδικτυακά, άσχετα αν βγαίνουν κάποια cd στα καταστήματα και μπορεί να γίνουν χρυσά η πλατινένια με αντίτυπα σε πωλήσεις όπου ο αριθμός τους δεν είναι πολύ μεγάλος. Δεν υπάρχει καν η μαύρη αγορά πια, όπου εγώ την έζησα πολύ έντονα αυτήν την εποχή. Αν και επιστρέφει το βινύλιο, το ζητάει πολύ ο κόσμος αλλά βγαίνουν πιο πολύ ως συλλεκτικά. Τώρα λοιπόν υπάρχουν ηλεκτρονικές πλατφόρμες όπου ο καθένας μπορεί να μπει και να «κατεβάσει» ένα τραγούδι στον υπολογιστή του ή στο κινητό του. Βέβαια είναι πολύ πιο απλό και άμεσο το να παρουσιάσεις και να διαφημίσεις την δουλειά σου, κάτι που δεν υπήρχε την εποχή που ξεκινούσα εγώ. Τώρα κοντεύει το να εξαλειφθεί σχεδόν το να κρεμάς αφίσες. Με τα social media απλά δημιουργείς μια «εκδήλωση» ηλεκτρονικά και βλέπεις και λίγο πιο άμεσα και τις αντιδράσεις του κόσμου. Αρκεί βέβαια και αυτά να ξέρεις να τα χρησιμοποιείς σωστά.

Αν τα βάλουμε σε μια ζυγαριά όμως, τι θα πούμε, πως η τεχνολογία έκανε καλό η κακό στον χώρο;

Από άποψη διαφήμισης και προβολής σίγουρα έκανε καλό. Σήμερα ακόμη και από το σπίτι σου με μια κιθάρα, μπορείς να «ανεβάσεις» ένα βίντεο και να δείξεις ποιος είσαι, φωνητικά τουλάχιστον. Παλιά έπρεπε να πας να χτυπήσεις όλες τις πόρτες, να ψάξεις μόνος σου ποιά μαγαζιά και πότε κάνουν οντισιόν, να στείλεις demo, να περιμένεις, να να να… Τώρα έχεις την πληροφόρηση επιλέγεις ποιόν θες και τον βρίσκεις άμεσα, απλά με ένα μήνυμα. Κακό έκανε στην δισκογραφία όπου αυτό μεταφράζεται μόνο οικονομικά θεωρώ.

Πως βλέπεις την εξέλιξη των πραγμάτων; Δηλαδή τι κατάσταση θα επικρατεί σε δέκα χρόνια από σήμερα;

Κοίτα αν και πάμε μπροστά χρονολογικά τουλάχιστον, θέλω να πιστεύω πως στο τραγούδι γυρίζουμε λίγο προς τα πίσω. Εννοώ πως πάμε πίσω προς την αυθεντικότητα μιας άλλης εποχής και θα ευδοκιμήσουν οι τέχνες παρά την κρίση που διανύουμε. Πιστεύω πως θα τα καταφέρουμε, θα επιβιώσουμε και θα βγούμε νικητές!

Αυτό που είναι σε μεγάλη εξέλιξη στις μέρες είναι τα “talent show” . Ποια είναι η γνώμη σου για αυτό.

Δεν διαφωνώ, ούτε τα κρίνω, ούτε τα κατακρίνω ούτε τίποτα. Η μόνη μου ένσταση είναι στην υπέρ έκθεση που γίνεται, θεωρώ πως υπάρχει μια εκμετάλλευση μέσα σε αυτό. Σίγουρα είναι ένα μέσο ακόμη για να προβληθείς όπως λέγαμε πριν, να δείξεις εν μέρει ποιος είσαι και τι δυνατότητες έχεις. Το θέμα είναι όμως πως η συμμετοχή ή ακόμη και η νίκη σε ένα τέτοιο show δεν σου εξασφαλίζει τίποτα για την μελλοντική σου καριέρα. Για παράδειγμα, πόσα παιδιά έχουν περάσει, πόσα έχουν νικήσει και πόσα έχουν μείνει στον χώρο, από όλα τα show που έχουν λάβει χώρα,  και κάνουν πράγματα; Από τα 10 παιδιά θα μείνει 1, το πολύ 2. Οι υπόλοιποι θα έχουν εκτεθεί σε ένα τεράστιο κοινό, θα έχουν λάβει μια προβολή τεράστια που ίσως είναι και λίγο δύσκολο να την διαχειριστούν μετά. Όπως είπαμε και πριν, δεν υπάρχουν και οι δισκογραφικές πια, πόσους να απορροφήσουν ; Είναι μικρή η αγορά, τεράστια η προσφορά.

Στο εξωτερικό έχεις σκεφτεί να φύγεις ποτέ;

Το είχα σκεφτεί παλιότερα αυτό, μέσω του πιάνο βέβαια, για κάποιες σπουδές αλλά δεν το έκανα τελικά. Δεν το μετάνιωσα όμως. Έξω είναι τεράστια η αγορά και δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Έχω δουλέψει όμως στο εξωτερικό, και αυτό το καλοκαίρι, αν πάνε όλα καλά έχω κάτι στα σκαριά για μια συνεργασία στο Βουκουρέστι, όπου είχα επισκεφτεί πρόσφατα. Επειδή κι εγώ είμαι του  Balkan στοιχείου γενικότερα θεωρώ πως είναι κάτι που θα ταιριάξει πολύ. Δεν νομίζω πως θα μου ταίριαζε να μένω έξω. Λατρεύω τα ταξίδια και θα ήθελα να είμαι μοιρασμένος. Με μια θεατρική δουλειά ας πούμε ναι, θα έφευγα, είτε με ελληνική παραγωγή είτε όχι. Έχω παίξει στο Badminton, στην «Εβίτα» όπου είχε έρθει από το εξωτερικό και είχαν πάρει κάποιους έλληνες ηθοποιούς, σε κάθε χώρα που πηγαίνανε έκαναν μια οντισιόν για δέκα περίπου άτομα και ήμουν ένας από τους τυχερούς που συμμετείχαν σε αυτό. Κι εκεί βέβαια ήταν που είδα το πώς δουλεύουν στο εξωτερικό…. Τι επίπεδο, τι συγχρονισμός, τι timming…. Όλα υπολογισμένα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο με το ρολόι.

Εμείς είμαστε λίγο πίσω σε αυτό;

Ε, νομίζω πως εμείς είμαστε λίγο χύμα, όχι πίσω, αλλά λίγο χύμα.

Τα επόμενα σχέδια σου;

Τα άμεσα σχέδιά μου είναι το live που θα γίνει την Κυριακή 11 Μαρτίου στο «Passport – Κεραμεικός» , όπου θα προσπαθήσω να φέρω λίγο την αίσθηση του πάλκου του παλιού, πατώντας πάντα πάνω στην δική μου πορεία και ταυτότητα ως Δημήτρης, και θα έχουμε και έναν καλεσμένο έκπληξη, όπου δεν μπορώ να αποκαλύψω, παραμένει επτασφράγιστο μυστικό ως την ημέρα του live! Έχω γραμμή να μην μαρτυρήσω τίποτα… (γελάμε!) Αμέσως μετά έρχεται το δεύτερο single που είπαμε πως θα κυκλοφορήσει σε περίπου δέκα μέρες μαζί με video clip, και ολοκληρωμένη η δισκογραφική δουλειά θα βγει περίπου στα μέσα του Μαΐου. Μετά την παράσταση στο Passport ακολουθούν ακόμη κάποιες , στο «Μουσικό κουτί», μια συζήτηση είναι στα σκαριά για τον Σταυρό του Νότου και μετά το καλοκαίρι, σίγουρα κάποια φεστιβάλ… διάφορα… Με το πιάνο θα κάνω μια συναυλία τον Ιούνιο, ένα κονσέρτο. Αυτά σχετικά με την μουσική. Θεατρικά δεν είμαι κάπου, συνειδητά απέχω εδώ και δύο χρόνια γιατί ήθελα να δώσω όλο το βάρος στην μουσική.

Κλείνοντας, θα ήθελα να μου πεις τα όνειρά σου, κάτι δηλαδή που δεν έχεις κάνει ακόμη και θα ήθελες να το κάνεις…

Γενικά πειραματίζομαι με την μουσική και θα ήθελα να γράψω μουσική για θέατρο ή ακόμη και για κινηματογράφο. Και στον δίσκο που θα κυκλοφορήσει δύο τραγούδια είναι σε στίχους και μουσική δικά μου, όπως επίσης και να δώσω τραγούδια δικά μου σε κάποιους καλλιτέχνες. Αυτό είναι κάτι που δεν έχει γίνει ακόμη και θα ήθελα να το δρομολογήσω. Αλλά το να γράψω μουσική για κινηματογράφο παραμένει όνειρο ζωής, το να ντύσω μουσικά μια ταινία. Όπως και η σκηνοθεσία που θα ήθελα να ασχοληθώ και με αυτό κάποια στιγμή. Όνειρο ζωής και αυτό όπου το είχα από τα πρώτα χρόνια που σπούδαζα ηθοποιία, ξέρεις έβλεπα μια παράσταση και την φανταζόμουν εντελώς αλλιώς μέσα στο μυαλό μου.

Να κλείσουμε με λίγα δικά σου λόγια για τους αναγνώστες του e-stage ;

Να ακούν μουσική όχι μόνο με τα αυτιά αλλά και με την ψυχή. Να μπορούν να αφουγκραστούν αυτά που έχει να δώσει μια μελωδία ή ένας στίχος. Είναι πολύ μεγάλη προίκα για έναν άνθρωπο να είναι μέσα στην μουσική, όχι μόνο σαν μουσικός αλλά και σαν ακροατής. Είναι μεγάλη σπουδή.

Η συνέντευξη έφτασε στο τέλος της, αν και νομίζω πως θα μπορούσαμε να καθόμασταν για ώρες ακόμη στο ίδιο τραπέζι και να μιλούσαμε για τα πάντα μέχρι την επόμενη μέρα τα πρωί. Είναι μεγάλη προίκα για έναν άνθρωπο (ας δανειστώ τα λόγια του) όχι μόνο να ακούς μουσική, αλλά και να συνομιλείς με ανθρώπους που δεν επαναπαύονται πουθενά και έχουν όνειρα αλλά και όραμα. Εγώ σε αυτό το σημείο ανανεώνω το ραντεβού μου με τον Δημήτρη Αιβαλιώτη για την Κυριακή 11 Μαρτίου στο “Passport – Κεραμεικός” , και περιμένω ακόμη να δω πολλά από αυτόν. Καλή επιτυχία σε όλα τα σχέδια του !


Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Ακολουθήστε μας

Σου άρεσε αυτό που διάβασες; Χάρισε μας το like σου!