e-Stage.gr

Η Μουσική και όχι μόνο… στο διαδίκτυο

Επικαιρότητα

Στέλλα Σαμαρά: Υπάρχουν εμπορικά τραγούδια, που τα θεωρώ περισσότερο ποιοτικά από κάποια έντεχνα

Συναντήσαμε τη ταλαντούχα Στέλλα Σαμαρά, που μας έρχεται από την Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης.

Συνέντευξη: Βασίλης Στασινόπουλος

Στέλλα μου καλησπέρα, θα ήθελες να μας πεις 2 λόγια για σένα;

Καλησπέρα! Δεν ξέρω τι ακριβώς μπορώ να πω για μένα… δεν έχω και τίποτα τρομερό να περιγράψω. Είμαι η Στέλλα, γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, σπούδασα παιδαγωγικά και αργότερα ψυχολογία και ασχολούμαι με τη μουσική με όποιον τρόπο μπορώ…

Σαν άνθρωπος συνηθίζω να απομονώνομαι. Δεν αντέχω καθόλου τις φωνές και τη φασαρία. Επίσης, τρελαίνομαι για τα ζωάκια. Για όλα, ανεξαιρέτως. Συνειδητοποίησα, ότι με ηρεμεί απίστευτα το γουργούρισμα που κάνουν τα γατάκια όταν χαίρονται! Πριν από 1,5 χρόνο βρήκα στο δρόμο τη γατούλα μου, που την έχω και τη λατρεύω.

Πότε η μικρή Στέλλα κατάλαβε ότι ήθελε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική;

Στις αρχές του λυκείου ήξερα ότι ήθελα να σπουδάσω στο τμήμα μουσικολογίας. Οι γονείς μου βέβαια, είχαν άλλη άποψη και δε μου δόθηκε η ευκαιρία ώστε να το καταφέρω αυτό. Τώρα που το σκέφτομαι όμως, ίσως να είναι καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα, γιατί έχω περισσότερες διεξόδους στη ζωή μου. Δε μετανιώνω για  όσα ακολούθησα μέχρι σήμερα. Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω, νομίζω ότι πάλι τα ίδια θα ‘κανα.

Κάποια στιγμή στα 16 μου, κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας, σκέφτηκα πόσο θα μου άρεσε να ακούσω κάποτε ένα δικό μου τραγούδι να παίζεται στη σκηνή, ενώ εγώ θα βρίσκομαι στα παρασκήνια. Από τότε ήθελα να προσπαθήσω να δώσω τα τραγούδια μου σε άλλους καλλιτέχνες. Δε μπορούσα να φανταστώ ότι θα έβγαινα η ίδια στη σκηνή για να τα πω, σε επαγγελματικό πλαίσιο.

Τι ήταν αυτό που σε ενέπνευσε για να γράψεις το τραγούδι που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο «Δήλωσα Παραίτηση»;

Ο συγκεκριμένος τίτλος δηλώνει αυτό που αισθανόμουν τότε… κι όχι μόνο τότε δηλαδή, περνάω συχνά από τέτοιες φάσεις. Βλέπω γύρω μου ότι παρόμοιες φάσεις περνάνε όλο και περισσότεροι άνθρωποι πλέον. Απλώς κάποιες φορές, ορισμένες καταστάσεις κουράζουν και σε κάνουν να θες για λίγο να σταματήσεις την προσπάθεια, να «παραιτηθείς». Όπως συνηθίζω να λέω, εάν συνειδητοποιείς πως κάτι φθείρει τον εαυτό ή την υγεία σου, πρέπει να το σταματάς άμεσα. Σε μία τέτοια κατάσταση φθοράς της υγείας μου λοιπόν, το έγραψα.

Γενικότερα από τί εμπνέεσαι; Από τον έρωτα; Την καθημερινότητα;

Από τα πάντα. Ακόμα κι από πράγματα που δε θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα με εμπνεύσουν. Εντάξει, τείνω λίγο (πολύ δηλαδή) προς το μελό. Πιο εύκολα θα σκεφτώ να γράψω κάτι για ένα άσχημο γεγονός, παρά για κάτι ευχάριστο. Είναι και θέμα χαρακτήρα. Ακούω πολλές φορές τραγούδια (του Μαραβέγια πχ) και σκέφτομαι πόσο θα ήθελα γράφω κι εγώ χαρούμενες κι αισιόδοξες μελωδίες ή και στίχους… αλλά δεν… Πρέπει να κάνω μεγάλη προσπάθεια και πάλι δεν πετυχαίνει.

Ακούγοντας τα τραγούδια σου, θα έλεγε κανείς πως υπηρετείς το «έντεχνο» τραγούδι. Θα πέρναγες στη πλευρά του «εμπορικού» για χάρη της γρήγορης επιτυχίας και της ευρείας αναγνώρισης;

Η έκφραση «εμπορικό τραγούδι» είναι λίγο παρεξηγημένη. Χρησιμοποιείται συνήθως από πολλούς ανθρώπους με αρνητική χροιά, για να περιγράψουν ένα είδος μουσικής το οποίο είναι λίγο πιο εύπεπτο, όμως έχει περισσότερη απήχηση σε συγκεκριμένα κοινά, λόγω του τρόπου με τον οποίο προωθείται. Σε αρκετές περιπτώσεις αυτό ισχύει, δεν είναι όμως πάντα έτσι. Για μένα προσωπικά, υπάρχουν εμπορικά τραγούδια (της λαϊκής, της ροκ, της ποπ σκηνής κλπ κλπ), που τα θεωρώ περισσότερο ποιοτικά από κάποια αντίστοιχα έντεχνα. Για παράδειγμα, εγώ από την εφηβική μου ηλικία άκουγα Χατζηγιάννη, ο οποίος κατατάσσεται στο εμπορικό, ποπ είδος μουσικής. Κι όμως, ακόμα και τώρα άμα με πας να τον ακούσω, θα κάνω σαν έφηβο κοριτσάκι που δεν έχει ξαναπάει σε συναυλία.

Δε στοχεύω στην αναγνώριση. Νομίζω ότι το να δει κάποιος τη φάτσα μου και να τη θυμάται, μου προκαλεί άγχος. Το μόνο που επιδιώκω, είναι να ετοιμάζω δουλειές που θα γεμίζουν την ψυχή μου. Ξέρω ότι το δικό μου τραγουδιστικό στυλ, κυμαίνεται στο έντεχνο και το ελαφρο-λαϊκό είδος. Πιστεύω ότι δε θα μπορούσα να αντεπεξέλθω σε κάτι άλλο από πλευράς ζωντανών εμφανίσεων. Θα ήθελα όμως πραγματικά, να μπορέσω να γράψω και να δώσω τραγούδια μου σε τραγουδιστές που αντιπροσωπεύουν εντελώς διαφορετικές φιλοσοφίες τραγουδιστικά, από ποπ μέχρι βαρύ λαϊκό.

Άρα το να συμμετέχεις σε κάποιο νυχτερινό σχήμα λαϊκής πίστας, δεν βρίσκεται ανάμεσα στις προσδοκίες σου.

Εξαρτάται από πολλούς παράγοντες κάτι τέτοιο. Υπάρχουν αρκετά μαγαζιά τα οποία μπορεί να θεωρήσει κάποιος λαϊκές πίστες. Με κάποια ίσως να επιθυμούσα να συνεργαστώ, ενώ με άλλα όχι (κυρίως επειδή θα πίστευα ότι εγώ δε θα ανταποκρινόμουν σ’ αυτό). Κάθε περίπτωση συνεργασίας, είναι διαφορετική. Εάν δεν ξέρεις κάτι συγκεκριμένο, δε μπορείς και να είσαι σίγουρος ότι θα αντεπεξέλθεις όπως πρέπει στην εκάστοτε συνθήκη.

Αλήθεια, υπάρχει έντεχνο και μη-έντεχνο τραγούδι;

Ο όρος «έντεχνο», είναι λίγο λάθος για μένα. Αν με ρωτάτε, θα έπρεπε να βρεθεί μία διαφορετική λέξη που να χρησιμοποιείται γι’ αυτό το είδος μουσικής. Πιστεύω ότι όλα είναι τέχνη γύρω μας. Όχι μόνο στο τραγούδι, γενικότερα. Ακόμα και το να βάψεις τον τοίχο του σπιτιού σου, τέχνη είναι.

Υπάρχει περίπτωση να σε δούμε ως διαγωνιζόμενη σε κάποιο «talent show»; Πιστεύεις ότι βοηθά την καριέρα κάποιου καλλιτέχνη, η συμμετοχή του σε τέτοιου είδους τηλεοπτικού show;

Σπάνια είμαι σίγουρη για όσα σκέφτομαι για το μέλλον μου, όμως αυτό ξέρω ότι δε θα το προσπαθούσα. Και επειδή δε θα το άντεχα ως διαδικασία έκθεσης, αλλά κι επειδή ο στόχος μου δεν είναι η τηλεόραση. Εάν κάποιος θέλει να φανεί, ένα talent show απλώς θα του δώσει κάποια λεπτά δημοσιότητας, που υπό άλλες συνθήκες δε θα μπορούσε να έχει. Θεωρώ όμως ότι είναι τόση η ψυχική φθορά των παιδιών που συμμετέχουν, που δεν ξέρω αν αξίζει όλον αυτόν τον κόπο εν τέλει. Σίγουρα πάντως, τα talent shows δε δημιουργούν καριέρες. Αυτό είναι στο χέρι του καθενός και στην προσωπική προσπάθεια που αντέχει να καταβάλει.

Εμένα, μου δημιουργεί υπερβολικό άγχος η τηλεόραση ως μέσο επικοινωνίας. Ακόμα και για συνεντεύξεις που συζητάω αυτόν τον καιρό, δε θέλω να υπάρξει κάτι τηλεοπτικό. Το ραδιόφωνο και το διαδίκτυο μου αρκούν. Μελλοντικά δεν ξέρω τι μπορεί να προκύψει ή εάν θελήσω κάτι τέτοιο, όμως σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος για να το κάνω.

Είναι μια Αυγουστιάτικη βραδιά και κάθεσαι στη παραλία κοιτώντας τον γεμάτο αστέρια, νυχτερινό ουρανό. Τί είναι αυτό που θα ευχηθείς πρώτο, βλέποντας ένα αστέρι να πέφτει;

Χμμμ… νομίζω ότι θα ήταν κάποια ευχή για κάτι προσωπικό το οποίο μπορεί να με απασχολούσε εκείνη την περίοδο…

Έχεις ονειρευτεί ποια θα είναι αυτή η στιγμή που θα πεις από μέσα σου, «Στέλλα ναι, τα κατάφερες!». Αν ναι, θα τη μοιραστείς μαζί μας;

Είμαι πολύ αυστηρή και άδικη με τον εαυτό μου. Δεν ελπίζω σε κάποια τέτοια στιγμή, γιατί ξέρω ότι ποτέ δε θα είμαι ικανοποιημένη με όσα προσπαθώ ή κάνω. Πάντα κάτι θα αισθάνομαι να λείπει. Εκτός αυτού, δεν ενθουσιάζομαι πλέον σε κανέναν τομέα, γιατί δε μου έβγαινε σε καλό μέχρι τώρα ο ενθουσιασμός. Οπότε το σταμάτησα. Έπεφτα από τα σύννεφα πολύ απότομα.

Με ποιον καλλιτέχνη θα ήθελες να συνεργαστείς; Αν βέβαια δεν έχεις ήδη συνεργαστεί;

Νομίζω ότι η συνεργασία μου με το Μάνο Ελευθερίου γέμισε τόσο την ψυχή μου, που δε θα με πειράξει ακόμα κι αν δεν υπάρξει άλλη. Μου έχει μείνει βέβαια, μεγάλος καημός μία συνεργασία με το Γιάννη Σπανό, κάτι το οποίο πλέον δε γίνεται… Πριν από αρκετό καιρό είχε προγραμματιστεί μία σειρά εμφανίσεων μαζί του, που όμως δε μπόρεσε να πραγματοποιηθεί ποτέ. Σκεφτόμουν ότι θα ήθελα πολύ να δημιουργήσουμε ένα τραγούδι σαν το “Κ’ ήταν πάντα η νύχτα”, της Πρωτοψάλτη. Του έλεγα ότι ήταν το αγαπημένο μου και φαινόταν ότι κι εκείνος το αγαπούσε. Ήταν από τα τραγούδια που έκρυβαν μια γλυκιά μελαγχολία, χωρίς να γίνονται μελό. Σε κάθε περίπτωση, εάν συνεργαζόμουν με κάποιον, θα ήθελα να είναι καλόψυχος κι ευαίσθητος, όπως αυτοί οι δύο αγαπημένοι μου άνθρωποι.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σου; Έχεις προγραμματισμένες κάποιες εμφανίσεις;

Προς το παρόν, το μόνο σίγουρο είναι ότι ετοιμάζω κάποια τραγουδάκια στο στούντιο, που εάν όλα πάνε καλά, θα κυκλοφορούν σταδιακά από την εταιρεία μου. Τις ενορχηστρώσεις τους, τις έχει αναλάβει ο Νίκος Γύρας, τον οποίο θέλω πάντα να αναφέρω, γιατί με έχει βοηθήσει πάρα πολύ σε όλη αυτήν την προσπάθεια.

Comment here