e-Stage.gr

Η Μουσική και όχι μόνο… στο διαδίκτυο

Portrait ..Gallery

Phil Collins… One more drummer???”

Ήταν ένα χειμωνιάτικο βράδυ, στο παγωμένο Βουκουρέστι, το 1994. Το χιόνι που σκέπαζε τα πάντα μέρες τώρα, μας κρατούσε στο ζεστό σαλόνι του λειτουργικότατου ισόγειου διαμερίσματός μας, που βρισκόταν κοντά στη διασταύρωση της οδού Turda με την Λεωφόρο 1ης Μάη.

Είχαμε επισκέπτη εκείνο το βράδυ τον φίλο μας τον Bogdan. Είχε φέρει μαζί του και μερικά CD’s. Ο φίλος μας, είχε ψυχανεμιστεί από καιρό τον έρωτά μου με την μουσική και είχε βρει στο πρόσωπό μου, έναν καλό και λίγο απαιτητικό πελάτη, που με μεγάλη ευκολία του προμήθευε τα μουσικά έργα από τα ταξίδια στην Γερμανία, που πήγαινε συχνά.

Η εποχή του ψηφιακού δίσκου είχε ξεκινήσει και η σταδιακή κατάργηση της μαγνητοταινίας (της θρυλικής κασέτας) ακολουθούσε με γεωμετρική πρόοδο. 

Ανάμεσα στα άλλα που μας έφερε, ξεχώρισα ένα CD του Phil Collins. Κάτοχος μερικών βινυλίων του καλλιτέχνη μας, είχα την περιέργεια για την ποιότητα του ήχου και έτσι το τοποθέτησα στο CD Player.

Μέσα στο σαλόνι, τα καλοριφέρ της κεντρικής θέρμανσης του κτηρίου, δούλευαν στο μάξιμουμ. Η θαλπωρή της βραδιάς άρχισε να εμπλουτίζεται με τις νότες και τους μεστούς ρυθμούς του Collins.

Ο ντράμερ των θρυλικών Genesis του Peter Gabriel, με την ξεχωριστή, χαρακτηριστική του φωνή άρχισε να μας ταξιδεύει, εκεί που ο καθένας μας λαχταρούσε.

Ξαφνικά το μυαλό τρέχει πίσω στην πατρίδα και έρχονται στο νου μου εφηβικοί έρωτες. Έρωτες δίχως αύριο.

«Πώς μπορώ να σε αφήσω να φύγεις, απλά να φύγεις δίχως ίχνη, ενώ στέκομαι εδώ κάθε μέρα αναπνέοντας με σένα, είσαι η μόνη που πραγματικά με ήξερε…».

Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες. Ενάντια σε όλες τις στατιστικές. Σε όλα τα προγνωστικά. Το κυνήγι της άγριας χήνας. Το κυνήγι του ανέφικτου.  Against all odds.

Το κομμάτι, αποτέλεσε και το μουσικό θέμα της ομότιτλης κινηματογραφικής ταινίας, που προβλήθηκε και στην χώρα μας με τον τίτλο «Έρωτας δίχως αύριο». 

Μήπως όμως, όλοι μας λίγο πολύ, δεν έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με τις πιθανότητες. Δεν νιώσαμε κάποιον έρωτα καταδικασμένο. Κάποιον έρωτα ανεκπλήρωτο που μας σημάδεψε.

Ο Phil Collins έχει στο ενεργητικό του αρκετές επιτυχίες. Ξεχωριστές κατά την γνώμη μου, είναι το λυρικά δυναμικό Mama, το I Can’t Dance με σατυρική διάθεση και το άκρως πετυχημένο ντουέτο με τον Philip Bailey στο χορευτικό Easy Lover.

Οι συγκάτοικοί μου, έχουν από ώρα αποχωρήσει προς το υπνοδωμάτιο τους.

Σβήνω τα φώτα χαμηλώνοντας την ένταση του ηχοσυστήματος. Η νύχτα από έξω έχει  μια κιτρινωπή, με απαλές πινελιές γκρίζου, φωτεινότητα. Η κολώνα του ηλεκτροφωτισμού σε συνδυασμό με το λευκό χιόνι, εισβάλουν μέσα από την μπαλκονόπορτα στο σκοτάδι μου.

Από τα ηχεία ακούγεται η εισαγωγή του Coming In The Air…έρχεται στα αυτιά μου, ανάμεσα στην ζεστή ατμόσφαιρα, αυτό το βράδυ. Το γύρισμα του βιρτουόζου ντράμερ στο συγκεκριμένο κομμάτι με εκτοξεύει πέρα και έξω από τα όρια της νύχτας.

Κόντευαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου και οι καλλιτέχνες από την Αγγλία, όπως ήταν φυσικό απολάμβαναν μια πρώτης ευκαιρίας εκτεταμένη προβολή.

Ήταν το σημείο εκείνο που ο χαρισματικός και πολυτάλαντος Phil επικοινωνούσε μια φιλοσοφία, εμπλουτισμένη από μια μορφή συγκυριακής κατάθλιψης, που περιεκτικά αποποιείτο, το μέγεθος και την ποιότητα της αδιαμφισβήτητης επιτυχίας του.

Σε εκείνο το χρονικό σημείο, ήρθε η αυτοκτονία του χαρισματικού ηθοποιού Robin Williams και ο ντράμερ μας, έγινε αντικείμενο φημολογίας για την ψυχική του υγεία.

Με κάποιες από τις δηλώσεις του, ένιωθες την απέραντη απογοήτευση του. Μια απογοήτευση που αισθάνεται κάποιος που θεωρείται είτε ξεπερασμένος είτε γερασμένος.

Θυμάμαι με νοσταλγία κι εγώ με την σειρά μου, αρκετές φορές τις μέρες της δόξας που γνώρισαν και οι δύο μουσικοί της κλασσικής ροκ μπάντας των Genesis. Και ο Gabriel και ο Collins.

Γεγονός παραμένει πάντως ότι ο Phil Collins αποτέλεσε ένα μεγάλο κεφάλαιο της μουσικής.

Η διαδρομή από το Λονδίνο στο Λος Άντζελες, μας  χάρισε όμορφες μουσικές στιγμές και το πηγαίο χιούμορ του αποτυπώθηκε περίφημα και σε περάσματά του από την μεγάλη οθόνη.

Ίσως η pop στροφή του, τότε να ευνόησε, την εύκολη απορριπτική κριτική των φανατικών της μουσικής μειοψηφίας, που αυτοϊκανοποιούνται με ταμπέλες «γνήσιας ποιότητας» και που γενικά, είναι χαρακτήρες εμπαθείς με απωθημένα φθόνου απέναντι στην απλή και ξεκάθαρη αποδοχή και επιτυχία.  

Ο Phil Collins, γνώρισε πολύ μεγάλη αποδοχή και άφησε δημιουργίες που χαρακτήρισαν πάρα πολλούς.

Για μένα, είναι ένας αγαπημένος πολυτάλαντος ντράμερ, που ύμνησε την αγάπη και την αφοσίωση μεταξύ των ανθρώπων, χαρακτηριστικά περασμένων, αλλά όχι ξεπερασμένων εποχών.

Κλείνοντας, να σας πληροφορίσω πως από τον Νοέμβρη του 2015, ξεκίνησε η επανέκδοση των έξι άλμπουμ του καλλιτέχνη με εξώφυλα, πραγματικά έργα τέχνης στο ίδιο μοτίβο των αρχικών με την σύγχρονη ρεαλιστική αποικόνηση του θέματος, που είναι το πρόσωπο του, περίπου τριάντα χρόνια μετά.

Τέλος, να σας προτρέψω να ψάξετε και να ακούσετε μερικά χαρακτηριστικά κομμάτια, του μεγάλου Phil Collins, όπως το No Son Of Mine, το Jesus He Loves Me και το Think Twice. Κλασσικές επιτυχίες, για να θυμούνται οι μεγαλύτεροι και να μάθουν οι μικρότεροι.

Μείνετε συντονισμένοι και καλή ακρόαση!



Στηρίξτε μας με το like σας!!!

Ακολουθήστε μας

Comment here