e-Stage.gr

Η Μουσική και όχι μόνο… στο διαδίκτυο

Ελλάδα

Ν.Μουτσινάς : “Έρχεται ο κάθε ένας και βγάζει επάνω σου τον «εμετό» του” (video)

Αν μπορέσει κάποιος να βρει λίγο χρόνο και το αναλύσει, είναι αστείο να μιλάει σήμερα για «διαφορετικότητα»

Τι σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη «διαφορετικότητα»;

Να σου απαντήσω καλύτερα τι θα ήθελα να μου έρχεται στο μυαλό: Η διαφορετικότητα θα ‘θελα να είναι όπως ένα σπίτι έχει τρίγωνη σκεπή και το άλλο τετράγωνη ή όπως το αυτοκίνητο αυτό είναι κόκκινο και το άλλο μπλε. Στο ανθρώπινο κομμάτι, τη διαφορετικότητα μπορώ να την ακούσω -οριακά- για τα εξωτερικά χαρακτηριστικά. Μπορώ να καταλάβω, δηλαδή, ότι μία κοπέλα έχει ξανθό μαλλί κι η άλλη μαύρο, και να λέω «αυτές είναι διαφορετικές». Ουσιαστικά, όμως, δεν είναι καθόλου διαφορετικές. Γιατί, στην ουσία μας, είμαστε όλοι ακριβώς το ίδιο – ανήκουμε όλοι σε ένα είδος που λέγεται «άνθρωπος» και εκεί πρέπει να τελειώνει και η κουβέντα.

Αν μπορέσει κάποιος να βρει λίγο χρόνο και το αναλύσει, είναι αστείο να μιλάει σήμερα για «διαφορετικότητα». Άλλωστε, αυτό που ζήσαμε όλοι με τον κορωνοϊό, είναι ένα περίτρανο παράδειγμα ότι κανείς δεν είναι διαφορετικός και κανέναν δεν ενδιαφέρει τι είσαι: Ευτραφής, αδύνατος, gay, straight, ηλικιωμένος ή νέος. Αυτό σημαίνει πως το «σύστημα» μάς αντιμετωπίζει όλους το ίδιο – αλλά, από μόνοι μας, θέλουμε να διαφέρουμε, με όποιο τρόπ

Ποιο είναι το πιο ρατσιστικό σχόλιο που έχεις ακούσει ποτέ για σένα;

Διάφορα. «Φαλακρός», «που…ρα», «βλάκας», ηλίθιος», «χωρίς πατέρα». Για το τελευταίο μάλιστα είχα υποστεί bullying, επειδή οι γονείς μου ήταν χωρισμένοι, κι αυτό τότε -τη δεκαετία του ’80- δεν ήταν σύνηθες. Ευτυχώς, αυτό έχει κάπως ξεπεραστεί, σε βαθμό που πλέον έχει «περάσει» ως κάτι το φυσικό – «εντάξει, δεν είναι και κάτι το ιδιαίτερο που οι γονείς σου χώρισαν». Πιο παλιά ήταν η «ζωντοχήρα», η δακτυλοδεικτούμενη. Τώρα, δεν υπάρχει ούτε αυτό. Και, προφανώς, αυτά σταματούν να συμβαίνουν όταν πολλαπλασιαστούν στον κόσμο και περνούν πια ως μία κανονικότητα.

Πώς αντιδρούσες, ως παιδί, σ’ αυτά τα σχόλια;

Η αλήθεια είναι πως με στενοχωρούσαν. Κι έχω στενοχωρηθεί πολύ για διάφορα, κατά καιρούς. Από τότε δε που ξεκίνησα και με την τηλεόραση έχω ακούσει κι άλλα σχόλια, μερικά από αυτά βαρβάτα – «ατάλαντος», «ποιος νομίζει ότι είναι;», «είναι ή δεν είναι gay;» κλπ. Και μετά έρχεται ο κάθε ένας και βγάζει επάνω σου τον «εμετό» του – ξερνάει προς τα έξω ό,τι είναι και μέσα. Και, ξέρεις, όταν κάποιος έχει ήδη τα δικά του «θέματα», είσαι πολύ εύκολος στόχος. Θες να το πάρεις από τα κιλά, θες από την κοινωνική τάξη, θες από την επιλογή συντρόφου; Κι έτσι, ο συγκεκριμένος άνθρωπος γίνεται η εύκολη «λεία».

Αυτό, ευτυχώς, το συνειδητοποίησα ικανοποιητικά νωρίς – «Τι σε νοιάζει, ρε φίλε; Γιατί ασχολείσαι;». Το ζητούμενο είναι πώς διαμορφώνεται τελικά η όποια άποψη. Γιατί αυτό είναι το πρόβλημα. Γιατί ένα παιδί που δεν έχει παραπάνω κιλά, έχει την ελευθερία να κοροϊδεύει ένα άλλο που έχει; Πού σταματάει η ελευθερία σου και πού αρχίζει η ελευθερία του άλλου; Και, βρε παιδί μου, τι κερδίζεις τελικά κοροϊδεύοντας κάποιον άλλον; Όλο αυτό, λοιπόν, μας πηγαίνει πιο πίσω, στην οικογένεια.

Εσύ, ένιωσες ποτέ μη αποδεκτός από το περιβάλλον σου;

Όχι. Ποτέ. Ούτε μία στιγμή. Μπορεί να βοήθησε πολύ κι ο χαρακτήρας μου σ’ αυτό. Ήμουν, άλλωστε, πάντα ένα παιδί πολύ κοινωνικό, ανοικτό, που έκανε την πλάκα του, που έκανε τους άλλους να γελάνε κι αυτό είναι, κατά κάποιο τρόπο, ένα «εισιτήριο» σε κάποια πράγματα.

Ούτε σε απασχόλησε ποτέ, σε οποιοδήποτε στάδιο της ζωής σου, το «τι θα πει η γειτονιά»; Αυτός ο «περίγυρος»…

Στην αρχή, φυσικά. Όταν φεύγεις πια απ’ το σχολείο όπου ήδη έχεις δει τι «παίζει» και βγαίνεις στον «κανονικό» κόσμο, με «κανονικές» προσωπικότητες, αρχίζεις να συνειδητοποιείς πώς πάει η κατάσταση. Και συντάσσεσαι ή με αυτούς ή απέναντι από αυτούς. Το προσβλητικό σ’ αυτό είναι οι άνθρωποι που δεν μπορούν να αντιληφθούν το πιο απλό του πράγματος, ότι είμαστε όλοι ίδιοι. Και κάπου εκεί πρέπει να αποφασίσεις: Θα πάω, τελικά, μ’ αυτούς ή με τους άλλους; Προσωπικά, είχα την τύχη, τη μεγάλη τύχη, να μην μπω ποτέ σε τέτοιου είδους διλήμματα.

Με τη μαμά σου συζητούσες για την προσωπική σου ζωή;

Φυσικά. Τα λέγαμε τα πράγματα. Κι οι μάνες, ξέρεις, είναι πολύ δυνατές στο τι θα τους πει το παιδί τους – αυτό κατάλαβα εγώ. Θα σου πω το εξής: Με ξεπερνάει -και χρησιμοποιώ «ήπιο» ρήμα- όταν ακούω παιδιά που τους έχει πει η οικογένειά τους να φύγουν απ’ το σπίτι, που τους διώχνει – είτε αυτό έχει να κάνει με ουσίες, είτε με την επιλογή συντρόφου του ίδιου φύλου ή τον επαναπροσδιορισμό φύλου. Δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω τι είναι αυτό που καίει στον εγκέφαλο ενός γονιού, ώστε να μπορέσει να κόψει τον δεσμό με το παιδί του για τους οποιουσδήποτε λόγους. Επειδή το παιδί λέγεται Κώστας και αποφάσισε να βγαίνει με τον Γιάννη και όχι με τη Μαρία; Δεν πιστεύω ότι θα καταλάβω ποτέ τη στάση αυτού του γονιού – κι ούτε θέλω ποτέ να την καταλάβω!

Τι είδους χαρακτηριστικά πρέπει να έχει, κατά τη γνώμη σου, ένας άντρας;

Μας έχουν γαλουχήσει με πολύ συγκεκριμένα πράγματα και, ακόμη και τώρα, αν και έχει προχωρήσει πολύ η εποχή, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σε απαρχαιωμένες αντιλήψεις που δεν βοηθούν καθόλου την πραγματικότητα – ή μπορεί να βοηθούσαν μία άλλη εποχή. Π.χ. ότι «ο άντρας δουλεύει κι η γυναίκα μένει σπίτι». Ή ότι ο άντρας δεν γίνεται να πάει και να μείνει στο σπίτι της γυναίκας – «Τι είναι, σώγαμπρος;». Τον άντρα, όμως, δεν τον κάνει ένα βαρύ ζεϊμπέκικο! Ούτε τη γυναίκα ένα ωραίο «θηλυκό» τσιφτετέλι. Έτσι κι αλλιώς, και τα δύο εμπεριέχονται μέσα μας – και το αρσενικό και το θηλυκό. Όλοι μπορούν να έχουν πολλά πράγματα, σε διαφορετική ίσως δυναμική γιατί είναι διαφορετικές οι ανάγκες του καθενός, του περιβάλλοντος που ζει και της εργασίας που κάνει. Πολύς κόσμος σήμερα μπορεί να δέχεται bullying, όχι γιατί αυτή είναι η επιλογή του αλλά επειδή, ενδεχομένως, να έχει κάτι «παραπανίσιο». Αλλά, ειλικρινά, έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα και ασχολούμαστε με το αν κάποιος είναι μπλε, μαύρος, λευκός ή φούξια;

Aυτά μεταξύ άλλων είπε ο παρουσιαστής – ηθοποιός στο περιοδικό Down Town της Κύπρου!

Σου άρεσε αυτό που διάβασες; Χάρισε μας το like σου!

Comment here