e-Stage.gr

Η Μουσική και όχι μόνο… στο διαδίκτυο

Κριτικές Κινηματογράφου

Είδαμε την ταινία «Ο Φάρος»

Όσοι περιμένουν να δουν μια ταινία με ένα στρωτό σενάριο και μια λογική σειρά γεγονότων, μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτούν

Γράφει ο Νίκος Γκάτσιος

Όσοι πάλι θέλουν να βυθιστούν στον κόσμο της παράνοιας, του δράματος και της κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας που όλα έχουν συμβολικό χαρακτήρα, ας σπεύσουν. Εξάλλου, ο σκηνοθέτης μας έχει συνηθίσει στην εμμονή του με τις αρχέτυπες ιστορίες τρόμου. Αυτό ακριβώς είναι Ο Φάρος.

Κινηματογραφημένο σε ασπρόμαυρο, σε ένα σχεδόν τετράγωνο 1.19:1 κάδρο, με μια εντυπωσιακή φωτογραφία από τον Τζάριν Μπλάσκε που είχε δείξει ήδη το ταλέντο του και στη «Μάγισσα».

Το ξύπνημα στον εφιάλτη μοιάζει δίχως αύριο, πνιγμένο στην ένταση και τα σύμβολα, από τον φαλλικό φάρο ως την απόκοσμη γοργόνα, τεστάροντας ανδρισμό και αντοχές με ρόλους που εναλλάσσονται και παραισθήσεις που διαδέχονται η μία την άλλη.

Η ιδέα είναι απλή. Ένα μέρος, δύο χαρακτήρες με σαφέστατες αρμοδιότητες. Ο παλιός είναι αλλιώς και είναι αυτός που πρέπει να συντηρήσει τον φάρο. Ο νέος είναι ωραίος, και πρέπει να κάνει όλη την άλλη χαμαλοδουλειά. Simple enough.

Ο «Φάρος» μάς τοποθετεί στα 1890 (παρατηρείται, δηλαδή, ένας εθισμός στο κλίμα περιόδου, μετά τα 1630 της πρώτης του ταινίας), σε ένα ξερονήσι που διαθέτει έναν φάρο, με δύο άνδρες να φροντίζουν για τη σωστή λειτουργία του. Ο ένας είναι βετεράνος ναυτικός που λες κι έχει ριζώσει εκεί, ο άλλος ένας «ψαρωμένος» νεαρός που σταδιακά αρχίζει να έχει αμφιβολίες για το τι είναι πραγματικό ή μη στο νησί.

O “Φάρος” αποτελεί τελικά μια στόφα ταινίας όλο και πιο σπάνιας στο σημερινό πεδίο. Για θεατές με υπομονή και διάθεση ανακάλυψης, θα προσφέρει κάτι το αληθινά ξεχωριστό.

Σου άρεσε αυτό που διάβασες; Χάρισε μας το like σου!