e-Stage.gr

Η Μουσική και όχι μόνο… στο διαδίκτυο

Κριτικές Κινηματογράφου

Είδαμε την ταινία «Ένα αστέρι γεννιέται» (A Star Is Born)

Μπορεί το έργο να αποτελεί remake, και να είναι η υπ’ αριθμόν 4 ταινία, παρόλα αυτά δεν θα μπορούσε να βγει με καλύτερη σκηνοθεσία, ηθοποιούς, αλλά και πιο επίκαιρη από ποτέ, μιας και το θέμα της μουσικής βιομηχανίας, της θυσίας του ταλέντου στο βωμό του χρήματος, του εθισμού, αλλά και της σταύρωσης της ψυχής του κάθε καλλιτέχνη, είναι κάτι που δυστυχώς έχει βγει στο προσκήνιο την τελευταία 20ετία μετρώντας πολλές απώλειες.

Δεν είναι μια απλή ερωτική ιστορία όπου έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Μπορεί να ξεκινάει σαν ένα παραμύθι όπου οι περισσότεροι στην παιδική μας ηλικία έχουμε ονειρευτεί, παρόλα αυτά σε προσγειώνει στην σκληρή πραγματικότητα, όπου δεν υπάρχει ούτε χρυσόσκονη, ούτε νεραϊδονονά για να σε σώσει.

Ο Τζάκσον Μέιν (Μπράντλει Κούπερ), βρίσκεται σχεδόν στα τελευταία της καριέρας του μιας και το ποτό καταλαμβάνει το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας του. Σε μια αγωνιώδη στιγμή αναζήτησης αλκοόλ, μπαίνει μέσα σε ένα μπαρ όπου εκεί γνωρίζεται με την Άλι, αφότου εκείνη έχει τραγουδήσει σε εκπληκτική διασκευή το «La vie en rose».
Η γνωριμία τους, τον ανανεώνει σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, του δίνει λόγο ύπαρξης και πραγματικά θέλει να τη βοηθήσει να δείξει το ταλέντο της στο κόσμο. Να πει την αλήθεια της στο κοινό μέσα από τα τραγούδια της, αυτό είναι που την παρακινεί να κάνει.

Η Άλι απολαμβάνει τόσο πολύ το κομμάτι της αναγνώρισης, και της δημιουργίας, που δεν δίνει πολύ σημασία στον αλκοολικό σύντροφό της. Εκείνος, βλέποντας πως η εποχή τον έχει προλάβει και μάλλον κάνει περισσότερο κακό παρά καλό στην γυναίκα που αγάπησε με όλη του την ψυχή, αποφασίζει να κάνει αυτό που εκείνος θεωρεί σωστό.

Αν κάτι σε συνεπαίρνει, είναι ότι καταφέρνεις και χάνεσαι μέσα στην υποκριτική και στα μάτια του Κούπερ, ο οποίος έχει κάνει εκπληκτική δουλειά τόσο στην ερμηνεία του όσο και στην σκηνοθεσία της ταινίας. Ο ρόλος του έχει δανειστεί στοιχεία από αυτά των προηγούμενων ταινιών, και παρατηρείς έντονα ότι παραδείγματος χάριν, o Κρίς Κριστόφερσον  παραήταν «καθαρός» στο ρόλο του ποτέ νηφάλιου ροκ σταρ , εν’ αντιθέσει με τον Κούπερ, όπου καταφέρνει και σου δίνει την αίσθηση της μυρωδιάς του αλκοολικού στον αέρα.
Βιώνεις τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών, και η Στέφανι Τζερμανότα κατά κόσμον γνωστή ως Lady Gaga, σε εκπλήσσει ευχάριστα. Αν κάτι θα πρόσδιδε περισσότερο στην ερμηνεία της, είναι οι εκφράσεις του  προσώπου της, μιας και έπαθε και αυτή «κιντμανίαση» (εκ της Νικόλ Κίντμαν) όπου το φρύδι έχει ανέβει τόσο ψηλά που μειώνει τη δυνατότητα εκφράσεων στο ελάχιστο. H Lady Gaga είναι μια εκπληκτική τραγουδίστρια, μουσικοσυνθέτης και ερμηνεύτρια, και αυτά όλα φαίνονται στο μέγιστο βαθμό μέσα στο έργο.

Η μουσική που έχει ντύσει την ταινία συμβαδίζει με την εποχή μας, εκεί όπου για την Αμερική τα δικά μας ρεμπέτικα είναι η country μουσική και το κακό σκυλάδικο, η ξεβράκωτη ποπ.  Αυτό που εντυπωσιάζει είναι οι ζωντανές ερμηνείες του Κούπερ και της Gaga, οι οποίες ηχογραφήθηκαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Τα τραγούδια γράφτηκαν από την ίδια την Lady, τον Κούπερ , τον Λούκας Νέλσον (γιο του Ουίλι Νέλσον),  τον Dj Γουάιτ Σάντοου, τον Μάρκ Ρόνσον, την Νταιάν Γουόρεν και τον Τζέισον Ίσμπελ.

Η ταινία είναι αυθεντική και παρουσιάζει την αλήθεια όπως θα έπρεπε να είναι. Με πετυχημένες παύσεις και στοχασμούς, δικαίως θα καταφέρει να διεκδικήσει μια θέση στα Όσκαρ.